چشم‌انداز تورم جهانی در سال ۲۰۲۶

چشم‌انداز تورم جهانی برای سال ۲۰۲۶ نامطمئن‌تر شده است، اما نه به این دلیل که همه اقتصادهای بزرگ هم‌زمان بیش‌ازحد داغ شده‌اند. روایت معتبرتر، شوک دوباره عرضه است. اختلالات خاورمیانه قیمت نفت، حمل‌ونقل، کود و هزینه‌های تولید را افزایش داده‌اند، در حالی که تورم خدمات در چندین اقتصاد پیشرفته همچنان چسبنده است. بنابراین بانک‌های مرکزی با ترکیبی دشوار روبه‌رو هستند: تورم کل افزایش یافته، رشد نابرابر است و توجیه کاهش نرخ بهره دشوارتر شده است.

پاسخ کوتاه: کاهش تورم جهانی متوقف شده، اما به یک مارپیچ هماهنگ تورمی معکوس نشده است. محتمل‌ترین مسیر تا پایان سال، فشار تورم کل ناشی از انرژی، بهبود آهسته تورم پایه و سیاست پولی محدودکننده است. خطر اصلی این است که یک شوک طولانی‌مدت عرضه، پیش از آنکه تقاضای ضعیف بتواند آن را مهار کند، به دستمزدها، خدمات، مواد غذایی و انتظارات تورمی سرایت کند.

چه چیزی در پیش‌بینی تورم جهانی تغییر کرده است

ماهیت مشکل تورم تغییر کرده است. کاهش تورم پیشین ناشی از بهبود زنجیره‌های تأمین، کاهش قیمت کالاها و سیاست پولی محدودکننده بود. در سال ۲۰۲۶، انرژی بار دیگر به منبع فشار صعودی تبدیل شده، پیش از آنکه تورم خدمات به‌طور کامل به نرخ‌های سازگار با هدف بازگردد. به همین دلیل، یک کشور می‌تواند تقاضای داخلی ضعیف‌تری داشته باشد و همچنان نرخ تورم کل بالاتری ثبت کند.

پیش‌بینی‌های اصلی نهادهای رسمی توافق دارند که تورم جهانی باید در افق چندساله به کاهش ادامه دهد، اما یک شاخص کل یکسان را توصیف نمی‌کنند. این به‌روزرسانی چشم‌انداز اقتصاد جهانی صندوق بین‌المللی پول تورم قیمت مصرف‌کننده جهان را ۴.۷٪ در سال ۲۰۲۶ و ۳.۹٪ در سال ۲۰۲۷ پیش‌بینی می‌کند. این چشم‌انداز موقت سازمان همکاری و توسعه اقتصادی تورم کل گروه بیست (G20) را ۴.۱٪ در سال ۲۰۲۶ و ۳.۶٪ در سال ۲۰۲۷ برآورد می‌کند.

این ارقام نباید با یکدیگر میانگین‌گیری شوند یا به‌عنوان قرائت‌های رقیب از یک شاخص واحد در نظر گرفته شوند. مجموعه‌داده جهانی صندوق بین‌المللی پول و شاخص کل گروه بیست سازمان همکاری و توسعه اقتصادی از پوشش کشوری، وزن‌دهی، مفروضات و زمان برش داده‌های متفاوتی استفاده می‌کنند. پیام مشترک و مفید آن‌ها جهت حرکت است: انتظار می‌رود تورم همچنان کاهش یابد، اما آهسته‌تر و از مسیری بالاتر از آنچه یک روایت ساده از کاهش تورم نشان می‌دهد.

این چشم‌انداز اقتصادی جهان بانک جهانی قوی‌ترین عامل تعدیل‌کننده رشد را ارائه می‌کند؛ به‌طوری‌که پیش‌بینی می‌شود رشد جهانی در سال ۲۰۲۶ حدود ۲.۵٪ باشد. این رقم ضعیف‌تر از خط پایه صندوق بین‌المللی پول است، اما پیش‌بینی رکود هم‌زمان جهانی نیست. نتیجه مرتبط، محدودتر است: شوک جدید قیمت در شرایطی رخ داده که هزینه‌های استقراض همچنان محدودکننده‌اند و رشد نابرابر است؛ بنابراین ظرفیت کمتری برای جذب یک اختلال دیگر وجود دارد.

یک اسکرین‌شات از گزارش موقت چشم‌انداز اقتصادی OECD، سپتامبر ۲۰۲۶درج کنید که پیش‌بینی‌های تورم کل گروه G20 برای سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷، پیش‌بینی رشد جهانی، برچسب‌های نمودار یا جدول، واحدها، سال‌های پیش‌بینی و تاریخ انتشار را نشان دهد.

پاورقی تصویر: پیش‌بینی‌های تورم کل گروه G20 و رشد جهانی، برحسب درصد، از گزارش موقت چشم‌انداز اقتصادی OECD، سپتامبر ۲۰۲۶، تا تاریخ ۲۰۲۶-۰۹-۲۳.

مسئله سیاست‌گذاری از منشأ این بازبینی ناشی می‌شود. نرخ‌های بهره بالاتر می‌توانند تقاضای مازاد را کاهش دهند. اما نمی‌توانند نفت تولید کنند، مسیر کشتیرانی را بازگشایی کنند یا هزینه کود را مستقیماً کاهش دهند. انقباض پولی فقط می‌تواند با تضعیف تقاضا، قدرت قیمت‌گذاری و فشار دستمزدی، آثار دور دوم را محدود کند. این امر باعث می‌شود چشم‌انداز کنونی هم‌زمان یک مسئله تورم و رشد باشد.

ریسک ژئوپولیتیکی چگونه بر تورم اثر می‌گذارد

بازار نفت نقطه شروعی قابل‌اندازه‌گیری برای کانال ژئوپولیتیکی فراهم می‌کند. گزارش بازار نفت آژانس بین‌المللی انرژی در سپتامبر برآورد می‌کند که تولید جهانی نفت در ماه اوت، با کاهش ۱.۶ میلیون بشکه در روز، به ۱۰۰.۱ میلیون بشکه رسید. بیش از ۱۰ میلیون بشکه در روز از تولید نفت خلیج فارس همچنان متوقف بود، موجودی‌های مشاهده‌شده در ماه اوت ۹۵ میلیون بشکه کاهش یافت و میانگین قیمت نفت خام دریای شمال دِیتد پیش از رسیدن به ۱۱۳.۴۸ دلار در ۹ سپتامبر، ۹۱ دلار به‌ازای هر بشکه بود.

این ارقام بیش از یک تیتر منفرد درباره قیمت نفت اهمیت دارند. کاهش تولید، عرضه در دسترس را کم می‌کند؛ برداشت از ذخایر نشان می‌دهد بازار چگونه شکاف را پوشش می‌دهد؛ و افزایش قیمت‌های شاخص، هزینه تحویل سوخت را تغییر می‌دهد. پیامدهای نخست به بنزین، خدمات رفاهی، هوانوردی، کشتیرانی، حمل‌ونقل جاده‌ای، مواد شیمیایی و تولید صنعتی انرژی‌بر می‌رسند. پیامدهای بعدی به مدت‌زمان آن بستگی دارند.

تولید جهانی نفت، تقاضا، ذخایر و نفت خام دریای شمال دِیتد، به‌ترتیب برحسب میلیون بشکه در روز، میلیون بشکه و دلار آمریکا به‌ازای هر بشکه، از گزارش بازار نفت آژانس بین‌المللی انرژی، تا تاریخ ۲۰۲۶-۰۹-۱۱.

غذا یکی از کانال‌های کندتر است. گاز طبیعی نهاده‌ای برای تولید کود است، در حالی که گازوئیل و حمل‌ونقل بر کشت، فرآوری، سردخانه و تحویل اثر می‌گذارند. اگر اختلال ادامه پیدا کند، هزینه‌های بالاتر می‌توانند پس از افزایش اولیه سوخت به قیمت‌های مواد غذایی منتقل شوند. این اثر معمولاً در جاهایی بزرگ‌تر است که غذا سهم زیادی در سبد مصرف‌کننده دارد، ارز محلی ضعیف است یا دولت‌ها فضای مالی کافی برای حمایت از خانوارها ندارند.

ایالات متحده تفاوت میان شوک اولیه و تداوم گسترده‌تر آن را نشان می‌دهد. انتشار داده‌های اوت شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) نشان می‌دهد تورم کل در ماه ۰٫۴٪ و در یک سال ۳٫۴٪ افزایش یافته است. انرژی در اوت ۲٫۱٪ و طی ۱۲ ماه ۱۶٫۳٪ رشد کرد، در حالی که بنزین بیش از یک‌سوم افزایش ماهانه شاخص کل را به خود اختصاص داد. تورم هسته در مقایسه با ژوئیه، با رشد ۰٫۳٪ در ماه، قوی‌تر بود، اما نرخ سالانه آن از ۲٫۵٪ به ۲٫۴٪ کاهش یافت.

این ترکیب از هیچ‌یک از دو دیدگاه افراطی حمایت نمی‌کند. انرژی آشکارا بخش بزرگی از شتاب‌گیری تورم کل را ایجاد کرد، اما تورم هسته ماهانه ۰٫۳٪ برای اعلام حل شدن مشکل زیربنایی بیش از حد بالاست. شاخص قیمت تولیدکننده اوت (PPI) نیز در ماه ۰٫۴٪ و در یک سال ۵٫۴٪ افزایش یافت که نشان می‌دهد بخشی از فشار بالادستی همچنان باید در حاشیه سود جذب شود یا به قیمت‌های نهایی منتقل گردد.

بنابراین پرسش تعیین‌کننده این نیست که آیا نفت گران است یا نه. پرسش این است که آیا شوک به اندازه‌ای دوام می‌آورد که دستمزدها، قیمت خدمات، هزینه غذا، قیمت‌گذاری شرکت‌ها و انتظارات را تغییر دهد. افزایش قیمت نفت می‌تواند سطح قیمت‌ها را به‌سرعت بالا ببرد، اما برای همیشه همان سهم را در تورم سالانه ایجاد نمی‌کند. بدون افزایش دوباره یا انتقال گسترده‌تر به قیمت‌ها، اثرات مبنا در نهایت از نفوذ آن می‌کاهند.

اینجاست که بازارها ممکن است داستان را اشتباه تفسیر کنند. قیمت نفت هر روز قابل مشاهده است، بنابراین توجه‌ها را جلب می‌کند. مدت‌زمان شوک و سرایت آن به گروه‌های کندتر، پیش‌بینی‌کننده‌تر هستند. جهش کوتاه‌مدت همراه با دستمزدهای باثبات و کاهش تورم خدمات، یک هراس تورمی است. کاهش طولانی‌مدت عرضه که چانه‌زنی دستمزدی و قیمت‌گذاری شرکت‌ها را تغییر دهد، به یک مشکل در رژیم تورمی تبدیل می‌شود.

چرا تورم میان اقتصادهای بزرگ متفاوت است

تجربه تورمی واحدی در سال ۲۰۲۶ وجود ندارد. نرخ‌های ارز هزینه انرژی وارداتی را به پول محلی تغییر می‌دهند. مالیات‌ها و یارانه‌ها قیمت خرده‌فروشی را دگرگون می‌کنند. سبدهای مصرف‌کننده وزن‌های متفاوتی به سوخت، مسکن، غذا و خدمات اختصاص می‌دهند. تقاضای داخلی تعیین می‌کند که شرکت‌ها تا چه اندازه می‌توانند هزینه‌ها را به مشتریان منتقل کنند، به‌جای آنکه حاشیه سود کمتری بپذیرند.

منطقه یورو روشن‌ترین نمونه از برخورد یک شوک خارجی با رشد ضعیف را ارائه می‌دهد. برآورد نهایی یورواستات برای اوت تورم سالانه را ۳.۲٪ اعلام می‌کند و افزایش ۱۴.۳٪ قیمت انرژی را نشان می‌دهد. تورم خدمات به ۳.۰٪ کاهش یافت، در حالی که قیمت کالاهای صنعتی غیرانرژی ۱.۲٪ افزایش یافت. تورم کلی سریع‌تر از مؤلفه‌های داخلی از هدف فاصله گرفته است؛ بنابراین نمی‌توان کل این افزایش را ناشی از تقاضای مازاد مجدد دانست.

بریتانیا با ریسک دشوارتری از دور دوم پیامدها مواجه است. داده‌های رسمی اوت تورم شاخص قیمت مصرف‌کننده را ۳.۱٪، تورم هسته را ۲.۶٪ و تورم خدمات را ۳.۴٪ نشان می‌دهند. خدمات در برابر شوک کالایی، کندتر از بنزین واکنش نشان می‌دهند. تداوم آن‌ها بازتاب دستمزدها، اجاره‌بها و هزینه‌های عملیاتی است و بریتانیا را در صورت گران ماندن انرژی، آسیب‌پذیرتر می‌کند.

نرخ کلی تورم ژاپن آرام‌تر به نظر می‌رسد، اما ترکیب آن همچنان اهمیت دارد. قیمت‌های مصرف‌کننده در اوت نسبت به سال قبل ۱.۹٪ افزایش یافتند. شاخص بدون احتساب مواد غذایی تازه ۱.۷٪ افزایش یافت، در حالی که معیار بدون احتساب مواد غذایی تازه و انرژی ۱.۹٪ رشد کرد. بنابراین، تضعیف ین یا ازسرگیری فشار هزینه‌های وارداتی می‌تواند تصویری را که در نگاه اول نزدیک به هدف به نظر می‌رسد، پیچیده کند.

چین در سوی دیگر شکاف جهانی قرار دارد. تورم مصرف‌کننده در اوت ۰.۸٪ بود و قیمت مواد غذایی طی سال ۱.۴٪ کاهش یافت. با این حال، شاخص قیمت تولیدکننده ۳.۸٪ افزایش یافت و قیمت‌های خرید ۵.۸٪ بالا رفت. تقاضای ضعیف خانوارها انتقال این افزایش را محدود می‌کند، بنابراین تولیدکنندگان باید میان حاشیه سود کمتر، قیمت‌های صادراتی بالاتر و افزایش‌های به‌تعویق‌افتاده قیمت‌های داخلی یکی را انتخاب کنند. این به معنای ناپدید شدن تورم جهانی نیست؛ بلکه فشار هزینه به شکل متفاوتی توزیع می‌شود.

تورم بالاتر برای نرخ‌های بهره و رشد چه معنایی دارد

بانک‌های مرکزی به ریسک تداوم واکنش نشان می‌دهند، نه اینکه وانمود کنند سیاست پولی می‌تواند بازار نفت را اصلاح کند. وظیفه آن‌ها این است که مانع شوند یک شوک خارجی قیمت، تعیین دستمزدهای داخلی، انتظارات و رفتار قیمت‌گذاری را تغییر دهد. تصمیم‌های سپتامبر نشان می‌دهند این بده‌بستان تا چه اندازه جدی شده است.

این تصمیم سپتامبر فدرال رزرو دامنه هدف نرخ وجوه فدرال را به ۳.۷۵٪ تا ۴.۰۰٪ افزایش داد. این تصمیم به‌صورت unanimous اتخاذ شد و بیانیه همچنان تورم را بالا توصیف کرد. این موضوع ثابت نمی‌کند که تورم آمریکا حتماً شتاب خواهد گرفت؛ بلکه نشان می‌دهد سیاست‌گذاران در شرایطی که هزینه‌کرد داخلی همچنان تاب‌آور است، خطر بیشتری در تداوم این شوک می‌بینند.

این بانک مرکزی اروپا نرخ تسهیلات سپرده‌ای خود را به ۲.۵۰٪ افزایش داد و تورم کل را برای سال‌های ۲۰۲۶، ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ به‌ترتیب ۳.۰٪، ۲.۵٪ و ۲.۱٪ پیش‌بینی کرد. سناریوی پایه خود بانک همچنان تورم را به‌سوی هدف بازمی‌گرداند، اما این روند تدریجی خواهد بود. این موضوع اهمیت دارد، زیرا انقباض بیشتر می‌تواند آثار دور دوم را مهار کند و در عین حال محیط رشد از پیش ضعیف را وخیم‌تر سازد.

این بانک انگلستان نرخ بانکی را در ۳٫۷۵٪ ثابت نگه داشت، اما سه نفر از نه سیاست‌گذار افزایش آن به ۴٫۰۰٪ را ترجیح دادند. پیش‌بینی این نهاد، با توجه به فرضیات انرژی موجود در زمان نشست، تورم مصرف‌کننده را در سه‌ماهه چهارم ۲۰۲۶ نزدیک به ۳٫۷۵٪ و در اوایل ۲۰۲۷ اندکی بالاتر از ۴٪ برآورد کرد. رأی تقسیم‌شده دوراهی اصلی را نشان می‌دهد: شواهد مربوط به آثار دور دوم گسترده همچنان محدود است، اما با طولانی‌تر شدن شوک انرژی، هزینه انتظار افزایش می‌یابد.

ژاپن در مسیری مخالف با دوره پیشین نرخ‌های نزدیک به صفر حرکت می‌کند. راهنمای عملیاتی فعلی بانک ژاپن این است که نرخ تماس یک‌شبه بدون وثیقه را در حدود ۱٫۲۵٪ نگه دارد. با نزدیک بودن تورم کل به ۲٪، بانک باید ارزیابی کند که آیا هزینه‌های وارداتی در حال تبدیل شدن به تورم داخلی پایدار هستند یا نه، بدون آنکه تقاضای پشتیبانی‌شده از سوی دستمزدها را خفه کند.

نرخ‌های بالاتر کانال ضدتورمی خاص خود را ایجاد می‌کنند. وام‌های مسکن بازتنظیم می‌شوند، تأمین مالی کسب‌وکارها گران‌تر می‌شود، دولت‌ها بدهی خود را با بازدهی بالاتر بازتأمین مالی می‌کنند و پروژه‌های سرمایه‌گذاری با آستانه بازده دشوارتری مواجه می‌شوند. این روند در نهایت تقاضا و قدرت قیمت‌گذاری را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است پیش از بازگشت تورم به هدف، ترازنامه‌های ضعیف را آشکار کند؛ به همین دلیل چشم‌انداز تورم را نمی‌توان از رشد و ثبات مالی جدا کرد.

سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی تا حدی اثر متقابل ایجاد می‌کند. مراکز داده، نیمه‌رساناها، زیرساخت برق و هزینه‌کرد نرم‌افزاری از فعالیت اقتصادی در ایالات متحده و برخی صادرکنندگان آسیایی حمایت می‌کنند. با این حال، این اثر متمرکز است. نمی‌تواند قدرت خرید ازدست‌رفته بر اثر تورم انرژی را در اقتصادهای واردکننده بازگرداند و کاهش سرعت سرمایه‌گذاری فناوری، یکی از معدود عوامل قدرتمند جبران‌کننده رشد را از میان خواهد برد.

سناریوهای تورم جهانی برای باقی‌مانده ۲۰۲۶

احتمال‌های زیر برآوردهای تحریریه هستند، نه پیش‌بینی‌های رسمی، قیمت‌های بازار یا تضمین‌ها. هر سناریو همان دوره تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ را پوشش می‌دهد. دامنه‌های عددی تورم به معیاری جهانی و قابل‌مقایسه برای کل سال اشاره دارند و نباید با انتشار ماهانه یک کشور اشتباه گرفته شوند.

سناریوی پایه

فشار انرژی تثبیت می‌شود، در حالی که تورم زیربنایی به‌آرامی بهبود می‌یابد

• احتمال: ۴۵٪

• محرک: اختلال در خاورمیانه حل‌نشده باقی می‌ماند، اما بازار از یک کاهش بزرگ و پایدار دیگر در عرضه اجتناب می‌کند.

• پیامد تورمی: تورم کل بالاتر از پیش‌بینی‌های قبلی باقی می‌ماند، در حالی که فشار خدمات و دستمزد تنها به‌تدریج کاهش می‌یابد. یک معیار جهانی قابل‌مقایسه در حدود ۴٫۵٪ تا ۴٫۹٪ باقی می‌ماند.

• پیامد سیاستی: بانک‌های مرکزی بزرگ نرخ‌ها را در سطوح محدودکننده نگه می‌دارند و برای کاهش آن‌ها فوریت چندانی نشان نمی‌دهند.

• پیامد رشدی: رشد تولید جهانی همچنان نزدیک به خط پایه ۳٫۰٪ صندوق بین‌المللی پول مثبت باقی می‌ماند؛ اروپا ضعیف‌تر است و سرمایه‌گذاری مرتبط با فناوری بخشی از این اثر را جبران می‌کند.

• نقض سناریو: تداوم جهش انرژی و انتقال آشکار آن به تورم هسته، چشم‌انداز را به سمت سناریوی صعودی می‌برد. عادی‌سازی سریع انرژی همراه با تضعیف اشتغال، آن را به سمت سناریوی کاهش تورم سوق می‌دهد.

این مسیر بیشترین انطباق را با شواهد دارد، زیرا شوک به‌اندازه‌ای بزرگ است که همگرایی با هدف را به تأخیر بیندازد، اما هنوز به رفتار هماهنگ دستمزد و قیمت منجر نشده است. مصرف‌کنندگان قدرت خرید خود را از دست می‌دهند، به‌ویژه در اقتصادهای واردکننده انرژی. برخی شرکت‌ها هزینه‌ها را منتقل می‌کنند، در حالی که برخی دیگر به حاشیه سود کمتر رضایت می‌دهند، زیرا تقاضا آن‌قدر ضعیف است که از افزایش گسترده قیمت‌ها پشتیبانی نمی‌کند.

این تمایز مهم است. نفت باثبات در سطحی بالا می‌تواند بودجه خانوارها را تحت فشار نگه دارد، اما اثر مستقیم آن بر تورم سرانجام کاهش می‌یابد، مگر اینکه قیمت‌ها دوباره افزایش پیدا کنند. پس از آن، تداوم تورم به بخش‌های کندتر وابسته است. اگر تورم خدمات، دستمزدها و انتظارات بلندمدت مهار remain بمانند، بانک‌های مرکزی می‌توانند صبر کنند تا شوک اصلی از چرخه خارج شود. اگر این عوامل شتاب بگیرند، همان قیمت نفت نتیجه‌ای بسیار خطرناک‌تر ایجاد می‌کند.

سناریوی پایه خوشایند نیست. نرخ‌های محدودکننده برای مدت طولانی‌تری باقی می‌مانند، تأمین مالی مجدد دولت‌ها و شرکت‌ها همچنان پرهزینه است و رشد در برابر یک شوک اضافی آسیب‌پذیرتر می‌شود. با این حال، این سناریو همچنان از طرح ادعای رکود تورمی جهانی قابل‌دفاع‌تر است، زیرا خطوط پایه نهادی رشد مثبت را نشان می‌دهند و شواهد فعلی از انتقال موج دوم هنوز ناقص است.

سناریوی صعود تورم

شوک طولانی‌مدت عرضه، رکود تورمی خفیف ایجاد می‌کند

• احتمال: ۳۵٪

• محرک: عادی‌سازی عرضه متوقف یا معکوس می‌شود، در حالی که هزینه‌های نفت، گاز، حمل‌ونقل، کود و مواد غذایی بالا باقی می‌مانند.

• پیامد تورمی: فشار تورمی اصلی به خدمات، دستمزدها و قیمت‌گذاری شرکت‌ها سرایت می‌کند. یک معیار جهانی مشابه به ۵٫۰٪ تا ۵٫۵٪ نزدیک می‌شود.

• پیامد سیاستی: بانک‌های مرکزی بار دیگر سیاست‌های انقباضی را تشدید می‌کنند یا با وجود ضعف فعالیت اقتصادی، کاهش نرخ‌ها را به تأخیر می‌اندازند.

• پیامد رشد: رشد جهانی به حدود ۲٫۵٪ تا ۲٫۸٪ کاهش می‌یابد و واردکنندگان انرژی و وام‌گیرندگان با اهرم مالی بالا بیشترین آسیب را متحمل می‌شوند.

• نقض سناریو: کاهش پایدار هزینه‌های انرژی، حمل‌ونقل و کود، همراه با دستمزدهای ملایم‌تر و انتظارات بلندمدت باثبات، رخ می‌دهد.

نفت به‌تنهایی این سناریو را فعال نمی‌کند. شواهد تأییدکننده گسترده‌تر خواهد بود: افزایش سریع‌تر قیمت خدمات، جبران کاهش دستمزدهای واقعی، افزایش‌های مکرر قیمت مواد غذایی، تثبیت انتظارات تورمی، و محافظت شرکت‌ها از حاشیه سود از طریق افزایش قیمت به‌جای جذب هزینه‌ها. این زنجیره، شوک قیمت نسبی را به تورمی پایدار تبدیل می‌کند.

نتیجه، رکودتورمی خفیف خواهد بود، نه تکرار خودکار دهه ۱۹۷۰. چارچوب‌های پولی، نهادهای بازار کار، شدت مصرف انرژی و نرخ‌های بهره اولیه متفاوت هستند. خطر فوری، فشار سیاستی‌ای است که در آن تورم ناشی از عرضه، نرخ‌ها را بالا نگه می‌دارد، در حالی که هزینه‌های خدمت بدهی و کاهش درآمد واقعی، رشد را تضعیف می‌کنند.

سناریوی کاهش تورم

با تضعیف تقاضا، وضعیت انرژی عادی می‌شود

• احتمال: 20%

• محرک: مسیرهای انتقال انرژی به‌سرعت عادی می‌شوند و اثر انباشته نرخ‌های بهره بالا، اشتغال، مصرف و اعتبار را تضعیف می‌کند.

• پیامد تورمی: تورم کل از طریق اثرات پایه انرژی کاهش می‌یابد، در حالی که دستمزدها و خدمات ضعیف‌تر، روند کاهش تورم زیربنایی را احیا می‌کنند. یک معیار جهانی مشابه به سمت 3.8% تا 4.2% حرکت می‌کند.

• پیامد سیاستی: بانک‌های مرکزی مکث می‌کنند و برای تسهیل سیاست پولی آماده می‌شوند.

• پیامد رشد: رشد جهانی می‌تواند به محدوده 2.0% تا 2.5% کاهش یابد و چندین اقتصاد بزرگ با رکودهای خفیف روبه‌رو شوند.

• ابطال سناریو: انرژی گران باقی می‌ماند، بازارهای کار همچنان فشرده هستند، یا سرمایه‌گذاری تقاضا را قوی‌تر از حد انتظار نگه می‌دارد.

این، تورم بهتر از مسیری کم‌راحت‌تر است. اگر اشتغال و درآمد سریع‌تر از قیمت‌ها تضعیف شوند، خانوارها ممکن است فوراً احساس بهبود نکنند. بانک‌های مرکزی تنها به این دلیل فرصت تسهیل سیاست پولی پیدا می‌کنند که خطر رشد فوری‌تر شده است.

شواهدی که پیش‌بینی را تغییر می‌دهند

• مدت‌زمان انرژی: کاهش پایدار هزینه‌های نفت، گاز، حمل‌ونقل و کود، سازوکار اصلی تورم کل را تضعیف می‌کند. یک بازگشت کوتاه‌مدت برای این منظور کافی نخواهد بود.

• انتقال به تورم هسته: تورم سریع‌تر خدمات، شتاب‌گیری دستمزدها، افزایش‌های مکرر قیمت مواد غذایی یا افزایش انتظارات بلندمدت نشان می‌دهد که شوک دیگر در مؤلفه‌های پرنوسان متمرکز نیست.

• تخریب تقاضا: کاهش اشتغال، انقباض اعتبار و افت مصرف، روند کاهش تورم را احیا می‌کند و در عین حال نتیجه رشد را به‌طور محسوسی بدتر می‌سازد.

• تأیید سیاستی: سخت‌گیری بیشتر از سوی چندین بانک مرکزی بزرگ، نگرانی درباره ماندگاری بیشتر را نشان می‌دهد. چرخش هماهنگ به سمت تسهیل سیاست پولی نشان می‌دهد که فعالیت اقتصادی یا تورم زیربنایی سریع‌تر از انتظار تضعیف شده است.

• به‌روزرسانی تورم ایالات متحده: انتشار داده‌های مخارج مصرف شخصی (PCE) در ماه اوت می‌تواند ارزیابی تورم زیربنایی ایالات متحده را تغییر دهد. پس از در دسترس قرار گرفتن داده‌های رسمی، این مقاله باید به‌روزرسانی شود.

هیچ حرکت منفردی در قیمت نفت یا رقم تورم ماهانه‌ای به‌تنهایی پیش‌بینی را قطعی نمی‌کند. کاهش قیمت انرژی می‌تواند هم‌زمان با چسبندگی تورم خدمات رخ دهد و رشد ضعیف نیز زمانی که عرضه همچنان محدود است، می‌تواند در کنار تورم بالا وجود داشته باشد. سناریوی اصلی تنها زمانی باید تغییر کند که شواهد گسترده‌تر از انتقال اثرات نیز تغییر کند.

چشم‌انداز تورم جهانی

موجه‌ترین ارزیابی برای باقی‌مانده سال ۲۰۲۶، توقف روند کاهش تورم تحت فشارهای ژئوپلیتیکی است. اختلال در انرژی و حمل‌ونقل، تورم کل را افزایش داده و بانک‌های مرکزی را محتاط‌تر کرده است، اما آخرین داده‌های رسمی وجود یک مارپیچ هماهنگ جهانی دستمزد-قیمت را اثبات نمی‌کنند. ایالات متحده با شتاب‌گیری ناشی از انرژی و فشار حل‌نشده در تورم هسته مواجه است. اروپا و بریتانیا با مشکل شدیدتر افزایش هزینه‌های وارداتی روبه‌رو هستند. ژاپن در حال عادی‌سازی سیاست پولی حول تورمی نزدیک به هدف است، در حالی که ضعف تقاضا در چین همچنان به‌اندازه‌ای است که مانع انتقال کامل افزایش هزینه‌های تولیدکننده به مصرف‌کنندگان می‌شود.

اشتباه اصلی در تحلیل، این است که خود قیمت نفت را کل پیش‌بینی تلقی کنیم. مدت‌زمان تداوم آن و میزان انتقال اثرات اهمیت بیشتری دارد. اگر هزینه‌های ژئوپلیتیکی به دستمزدها، خدمات، مواد غذایی، انتظارات و تشدیدهای مکرر سیاست پولی سرایت کند، چشم‌انداز به سمت رکودتورمی خفیف حرکت می‌کند. اگر عرضه انرژی پیش از شکل‌گیری این زنجیره عادی شود و سیاست محدودکننده همچنان به کاهش تقاضا ادامه دهد، چشم‌انداز دوباره به سمت کاهش تورم بازمی‌گردد.

ژئوپلیتیک جهت اولیه را تعیین می‌کند. گستره انتقال اثرات مشخص می‌کند که سال ۲۰۲۶ با یک عقب‌نشینی موقت تورم به پایان برسد یا آغاز یک رژیم پایدارتر باشد.

چگونه در Toobit روی نفت معامله کنیم

Toobit قراردادهای پ perpetual نفت OILWTI و OILBRENT را با نمادهای OILWTI-SWAP-USDT و OILBRENT-SWAP-USDT ارائه می‌کند. این‌ها مشتقات تسویه‌شده با USDT هستند که امکان کسب مواجهه با نوسانات قیمت نفت را فراهم می‌کنند. آن‌ها نشان‌دهنده مالکیت یا تحویل نفت خام فیزیکی نیستند.

راهنمای رسمی قراردادهای آتی پرپچوال این پلتفرم فرایند کار را توضیح می‌دهد: انتقال USDT به حساب معاملات آتی، باز کردن رابط USDT-M Perpetual، انتخاب قرارداد نفت مربوطه، انتخاب وجه تضمین متقاطع یا ایزوله، تنظیم اهرم و نوع سفارش، و نظارت بر موقعیت ایجادشده. ورود به موقعیت خرید یا فروش، بیانگر دیدگاه جهت‌دار است، اما این چشم‌انداز تورمی هیچ‌یک از این دو جهت را توصیه نمی‌کند.

پیش از ثبت سفارش، مشخصات زنده قرارداد، قیمت‌های شاخص و مارک، نرخ و بازه تأمین مالی، کارمزدهای معاملاتی، حالت مارجین، اهرم، الزامات مارجین نگهداری، قیمت لیکویید شدن، محدودیت‌های موقعیت، الزامات حساب و در دسترس بودن در حوزه قضایی مربوطه را بررسی کنید. این شرایط ممکن است تغییر کنند و باید مستقیماً در صفحه قرارداد Toobit که نمایش داده می‌شود تأیید شوند.

نحوه معامله معاملات آتی نفت در Toobit.

هشدار ریسک

معاملات آتی نفت نوسان زیادی دارند و معامله با اهرم ریسک قابل‌توجهی به همراه دارد؛ از جمله احتمال از دست دادن تمام وجوه اختصاص‌یافته به یک موقعیت. دسترسی به محصول و الزامات مقرراتی بسته به حوزه قضایی متفاوت است. پیش از باز کردن موقعیت، همیشه شرایط مربوطه و ریسک‌های معاملاتی را بررسی کنید.